Program do grafiku pracy barmanów w pubach i klubach

Tydzień w barze ma trzy kształty, a nie siedem dni

Jest cichy dzień powszedni, gdzie dwie osoby i dostawa do piwnicy to cała operacja. Jest ruchliwy wieczór, gdzie sala zapełnia się między dziewiątą a północą, a kolejka przy barze jest jedyną rzeczą, jaką ktokolwiek zapamięta z tej nocy. I jest wyjątek: mecz, impreza zamknięta, długi weekend, pierwszy ciepły wieczór roku.

Prawie każdy błąd w obsadzie baru bierze się z traktowania tych trzech jako jednego powtarzalnego tygodnia. Cichy wtorek jest przesadnie obsadzony, bo tak mówi wzorzec, a w sobotę, która się liczyła, zabrakło jednej osoby, bo nikt nie zajrzał w terminarz meczów.

Wcześniejsza publikacja jest warta więcej, niż wygląda

Za barem pracują ludzie z zajęciami na uczelni, drugą pracą i życiem, które potrzebuje dwóch tygodni uprzedzenia. Grafik wywieszony w środę na piątek to najczęstszy powód, dla którego dobry barman przechodzi do lokalu obok. Publikacja dwa tygodnie naprzód nic nie kosztuje i ucina połowę rotacji.

Licencja jest ograniczeniem grafiku

Lokal handluje na określonych warunkach, a kilka z nich to pytania o to, kto jest na której zmianie. Kto może sprzedawać alkohol. Kto jest dość dorosły do danej czynności. Kto trzyma licencję imienną tego wieczoru. Czy osoba, która zamykała o drugiej, ma otwierać o dziesiątej.

Trzymane poza grafikiem stają się tym, co ktoś sprawdza już w drzwiach, wychodząc. Trzymane w środku sprawiają, że grafik po prostu przestaje proponować zmiany, których nie da się wziąć, a kierownik przestaje trzymać w głowie cztery osobne zasady na koniec długiej nocy.

Napiwki liczy się z godzin, więc godziny muszą być prawdziwe

Każdy spór o podział napiwków jest w istocie sporem o godziny. Ktoś został do wpół do drugiej, a lista mówi północ. Ktoś przykrył godzinę na początku zmiany, której nikt nie zapisał. Gdy liczby u podstawy są przybliżone, podziału nie da się obronić, a kłótnia wraca co miesiąc.

Odbicie za barem i zatwierdzenie tygodnia sprawiają, że liczby są dla wszystkich takie same. Płace i pula napiwków liczą się z jednego zestawu godzin, późne zejście po ostatnim zamówieniu jest policzone, a rozmowa przenosi się z tego, co się wydarzyło, na to, jaka jest zasada, a taką rozmowę da się w końcu zamknąć.

Koszt, póki tydzień da się jeszcze edytować

Linię płac na piątek warto zobaczyć we wtorek. Widziana w naliczeniu wypłat jest faktem. Widziana przy otwartym grafiku jest decyzją, a często decyzja sprowadza się do tego, że czwarta osoba zaczyna o dziewiątej zamiast o siódmej.

Noc, w której plan się sypie

Sypie się w większości tygodni. Ktoś choruje o piątej przed startem o siódmej, impreza zamknięta rezerwuje się późno, dostawa przyjeżdża w trakcie serwisu. Lokal, który sobie radzi, nie ma lepszego planu, ma krótszą drogę między dowiedzeniem się a naprawieniem.

Jeden ruch stawia wolną zmianę przed wszystkimi, którzy mogą ją wziąć. Kto ją przyjmie, potwierdza kierownik zmiany, a ludzie, których to dotyczy, widzą zmianę w telefonie, zamiast dowiadywać się o niej po przyjściu. Zestaw funkcji Shifton trzyma grafik, rejestrację czasu, powiadomienia i raporty na jednym koncie.

Więcej niż jedna sala

Grupa lokali dzieli ludzi niezależnie od tego, czy ktoś to zaplanował. Barman, który pracuje w czwartki w jednym barze, a w soboty w drugim, istnieje na dwóch grafikach i jednej liście płac, a godziny zgadzają się tylko wtedy, gdy oba lokale patrzą w ten sam zapis.

Jeden ekran dla grupy naprawia to i przy okazji kilka innych rzeczy. Wzorzec, który działa w ruchliwej sali, kopiuje się do nowszego lokalu, obsadę na imprezę zamkniętą bierze się z tego, kto jest wolny w całej grupie, a koszt weekendu porównuje się między lokalami zamiast składać go ręcznie.

Czym to nie jest

To nie jest system kasowy, magazynowy ani platforma rezerwacji stolików, a lokal dowolnej wielkości już takie prowadzi. To trzyma ludzi: kto jest na zmianie, do czego ma dopuszczenie, jakie godziny naprawdę przepracował i ile kosztował tydzień. Bary zaczynają się temu przyglądać, gdy zespół przekroczy jakieś dwanaście osób, a grupa na czacie przestaje być grafikiem.

Od czego zacząć

Do dziesięciu osób nie ma opłaty ani limitu czasu, co pokrywa mały bar w całości: grafik, podstawową rejestrację czasu, aplikację w telefonie i raporty. Powyżej tego moduły dokłada się po jednym za 0,50 dolara za pracownika miesięcznie, każdy z okresem próbnym do 60 dni, więc lokal może przepuścić przez raportowanie cały sezon, zanim się na cokolwiek zdecyduje.

Piwnica należy do grafiku

Czyszczenie linii nalewowych, dostawa, wymiana butli z gazem: nic z tego nie dzieje się w trakcie serwisu i wszystko wymaga kogoś, kto wie, co robi. Pominięte w planie staje się godziną, na którą ktoś został, albo niedzielnym popołudniem, na które nikt się właściwie nie umawiał, a oba są pewnym sposobem na stratę dobrego piwniczego.

Postawione w grafiku jako własna zmiana, ta praca staje się widoczna, płatna i przypisana do kogoś, kto jest do niej przeszkolony. Uwidacznia też coś, na co lokal woli zwykle nie patrzeć: że w całym budynku umie to w tej chwili jedna osoba.

Ochrona na wejściu i niespodzianka o dziesiątej

W wieczory, które tego wymagają, ochrona na wejściu należy do tego samego grafiku co bar, niezależnie od tego, czy jest zatrudniona bezpośrednio, czy podstawiona przez agencję. Lokal, który trzyma ją na osobnej liście, dowiaduje się o dziesiątej wieczorem, że agencja przysłała jedną osobę tam, gdzie licencja oczekuje dwóch.