Λογισμικό προγραμματισμού βαρδιών στην εστίαση για εστιατόρια και καφέ

Το βιβλίο κρατήσεων έρχεται πρώτο

Καθετί που αποφασίζει ένα εστιατόριο για τη στελέχωση προκύπτει από ένα έγγραφο, και αυτό δεν είναι το πρόγραμμα. Είναι τα αναμενόμενα καλύμματα. Ενενήντα άτομα το Σάββατο σε δύο σερβιρίσματα θέλουν άλλη σάλα και άλλο πάσο από σαράντα τη Δευτέρα, και η απόσταση ανάμεσα σε αυτά τα δύο βράδια είναι μεγαλύτερη από την απόσταση ανάμεσα σε δύο συνηθισμένες εβδομάδες στους περισσότερους άλλους κλάδους.

Ένα πρόγραμμα φτιαγμένο από πρότυπο είναι επομένως λάθος με συγκεκριμένο και ακριβό τρόπο. Πέφτει περίπου σωστά στο μέσο βράδυ και ξεκάθαρα λάθος στα δύο βράδια που σηκώνουν την εβδομάδα. Το χτίσιμο από τις κρατήσεις δεν είναι περισσότερη δουλειά, είναι η ίδια δουλειά σε άλλη σειρά.

Η προετοιμασία είναι βάρδια, όχι χάρη

Οι δύο ώρες πριν το σέρβις είναι πραγματικές ώρες και πολύ συχνά λείπουν από το πλάνο. Όταν λείπουν από το πρόγραμμα, λείπουν και από το κόστος, και για αυτό μια κουζίνα μπορεί να φαίνεται σωστά στελεχωμένη στο χαρτί και να βγαίνει είκοσι ώρες πάνω από το πλάνο στο τέλος του μήνα.

Δύο ομάδες, μία πόρτα

Η κουζίνα και η σάλα μοιράζονται το σέρβις και σχεδόν τίποτε άλλο. Η μία είναι μπριγάδα με πόστα και σειρά εξόδου. Η άλλη είναι αίθουσα όπου το όριο είναι πόσα τραπέζια κρατά ένας άνθρωπος πριν διαλυθεί το σέρβις. Οι κορυφές τους απέχουν μισή ώρα, οι δεξιότητες δεν μεταφέρονται, και έναν άνθρωπο λιγότερο σε οποιαδήποτε πλευρά τον νιώθουν και οι δύο.

Ο χωριστός σχεδιασμός τους σε μία οθόνη είναι αυτό που δίνει νόημα στο συνολικό κόστος. Κάθε πλευρά έχει το δικό της ελάχιστο, κάθε μία σχεδιάζεται στο δικό της μοτίβο, και ο αριθμός στο κάτω μέρος παραμένει μία τιμή με την οποία ο υπεύθυνος μπορεί να κάνει κάτι.

Εκπαίδευση για την οποία θα ρωτήσει ο ελεγκτής

Η ασφάλεια τροφίμων και η ευθύνη για τα αλλεργιογόνα δεν είναι εσωτερική πολιτική, είναι οι όροι υπό τους οποίους λειτουργεί το κατάστημα, και ελέγχονται. Το ερώτημα σπάνια είναι αν υπάρχει η εκπαίδευση. Είναι αν βρισκόταν κάποιος εκπαιδευμένος στη σάλα σε εκείνο το σέρβις, εκείνη την ημερομηνία.

Το να κρατιούνται τα πιστοποιητικά δίπλα στο άτομο, με ημερομηνίες λήξης, μετατρέπει αυτό από άσκηση ελέγχου σε συνηθισμένο περιορισμό. Ένα ληγμένο πιστοποιητικό σταματά την προσφορά της βάρδιας. Ένα σέρβις χωρίς κάλυψη αλλεργιογόνων φαίνεται πριν δημοσιευτεί το πρόγραμμα, όχι μετά από επιθεώρηση.

Εργασία προς καλύμματα, διαβασμένη νωρίς

Κάθε επιχειρηματίας ξέρει το ποσοστό εργασίας του και οι περισσότεροι το μαθαίνουν πολύ αργά για να κάνουν κάτι. Διαβασμένο εκ των υστέρων είναι ετυμηγορία για έναν μήνα που ήδη πέρασε. Διαβασμένο με το πρόγραμμα ανοιχτό είναι μια σειρά μικρών αποφάσεων: μια ώρα έναρξης μετακινημένη κατά εξήντα λεπτά, ένας τέταρτος σερβιτόρος που μπαίνει στις έξι αντί για τις πέντε, μια βάρδια προετοιμασίας που δεν χρειάζεται να είναι ολόκληρη μέρα.

Αυτό δουλεύει μόνο όταν οι ώρες καταγράφονται αντί να τις θυμούνται. Μια βάρδια ανασυντεθειμένη από μνήμης στο τέλος της εβδομάδας είναι αρκετά κοντά στην αλήθεια ώστε να την πιστέψουν και αρκετά συχνά λάθος ώστε να μετράει, και είναι ο λόγος που ο προβλεπόμενος αριθμός και ο αριθμός της μισθοδοσίας τόσο σπάνια συμφωνούν.

Το απόγευμα που τηλεφωνεί κάποιος

Ο μάγειρας του πόστου αρρωσταίνει στις τρεις, για το βράδυ υπάρχουν ενενήντα κρατημένα καλύμματα, και η διαφορά ανάμεσα σε δύσκολο σέρβις και κακό είναι το πόσο γρήγορα φτάνει το κενό στους ανθρώπους που μπορούν να το καλύψουν. Όχι αλυσίδα κλήσεων σε όποιον απαντήσει πρώτος, αλλά το ίδιο μήνυμα σε όλους τους κατάλληλους, την ίδια στιγμή.

Η κάλυψη από πρακτορείο αξίζει την ίδια μεταχείριση. Ένα προσωρινό χέρι που εμφανίζεται στο πρόγραμμα και στην αναφορά κόστους είναι διαχειρίσιμο έξοδο. Εκείνο που υπάρχει μόνο σε ένα τιμολόγιο στο τέλος του μήνα είναι ο λόγος που μια καλή εβδομάδα καταλήγει με κακό νούμερο εργασίας. Το σύνολο λειτουργιών του Shifton κρατά το πρόγραμμα, την ώρα, τις ειδοποιήσεις και τις αναφορές σε έναν λογαριασμό.

Πάνω από ένα κατάστημα

Οι όμιλοι μοιράζονται ανθρώπους είτε το σχεδίασε κάποιος είτε όχι. Ένας σερβιτόρος σε δύο διευθύνσεις ανήκει σε μία μισθοδοσία και δύο προγράμματα, και οι ώρες βγαίνουν μόνο όταν και τα δύο καταστήματα διαβάζουν την ίδια εγγραφή. Πέρα από αυτό, ένας όμιλος αποκτά κάτι που ένα μόνο κατάστημα δεν μπορεί να έχει: εργασία προς καλύμματα συγκρινόμενη ανάμεσα σε καταστήματα, που μετατρέπει τον καβγά για το ποιος έχει πολύ κόσμο σε αριθμό.

Τι δεν είναι αυτό

Αυτό δεν είναι ταμειακή, δεν είναι πλατφόρμα κρατήσεων τραπεζιών και δεν είναι σύστημα αποθήκης, και κάθε κατάστημα που δουλεύει σωστά τα τρέχει ήδη και τα τρία. Αυτό είναι το στρώμα από κάτω τους: ποιος δουλεύει, για τι είναι εκπαιδευμένος, τι ώρες έκανε πραγματικά και τι κόστισε το σέρβις. Οι επιχειρηματίες κοιτάζουν προς τα εκεί όταν η ομάδα περάσει τα δεκαπέντε άτομα ή όταν ανοίγει το δεύτερο κατάστημα.

Πώς ξεκινάτε

Ομάδα δέκα ατόμων ή λιγότερων τρέχει χωρίς κόστος και χωρίς χρονικό όριο, που καλύπτει πλήρως ένα καφέ ή μια μικρή αίθουσα: το πρόγραμμα, τη βασική καταγραφή ωρών, την εφαρμογή στο τηλέφωνο και τις αναφορές. Πάνω από αυτό, οι μονάδες προστίθενται μία μία με 0,50 δολάρια ανά εργαζόμενο τον μήνα, η καθεμιά με δοκιμή έως 60 ημέρες, αρκετή για να περάσει πρώτα μια ολόκληρη σεζόν μέσα από τις αναφορές.

Το κενό ανάμεσα σε μεσημέρι και βράδυ

Η σπαστή μέρα είναι το συνηθισμένο σχήμα της δουλειάς στην εστίαση και η πιο συχνή πηγή σιωπηλής πίκρας σε μια ομάδα. Δύο απλήρωτες ώρες στη μέση μιας βάρδιας είναι είτε δίκαιη συμφωνία που όλοι κατάλαβαν πριν δεχτούν τη δουλειά, είτε κάτι που ποτέ δεν συμφωνήθηκε πραγματικά, και η διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι αν εμφανίστηκε στο πρόγραμμα.

Ο ρητός σχεδιασμός του σπασίματος, με το διάλειμμα καταγραμμένο ως διάλειμμα και όχι αφημένο ως κενό, κρατά το πράγμα τίμιο και από τις δύο πλευρές. Διορθώνει επίσης το νούμερο εργασίας, γιατί οι πληρωμένες ώρες και οι ώρες που κάποιος ήταν στο κατάστημα παύουν να μετριούνται ως το ίδιο πράγμα.

Εποχές, αργίες και η εβδομάδα που κανείς δεν σχεδίασε

Μια αλλαγή μενού, ένα τριήμερο, η πρώτη εβδομάδα των σχολικών διακοπών. Καθένα από αυτά κινεί τα καλύμματα προς μια κατεύθυνση που το κατάστημα ήδη ξέρει από πέρσι, και καθένα αξίζει ένα αποθηκευμένο μοτίβο αντί για μια φρέσκια εικασία που γίνεται Πέμπτη. Αυτό το μοτίβο είναι η μόνη θεσμική μνήμη που έχει ένα εστιατόριο για το τι δούλεψε πραγματικά.